دشنام..................

دشنام..................

ای که نامم را نهادی جمله ی ایتام خویش

هر دم اینجا جستجو دارم تو را بر بام خویش

در کجایی با که هستی من نمی یابم تو را

آ قدم نه بر دو چشمم با قد آرام خویش

هر چه گشتم در سرای بی کسی ها شد تهی

این دل سر گشته ی افتاده در اوهام خویش

چون کبود است این رخ بی حاصل از زنجیرها

می گریزم من دگر از مذهب و اسلام خویش

تا ره دیگر روم تا با عزازیل هم نشین

گردم و باکی ندارم گر دهند دشنام خویش

کعبه ای دیگر بسازم تا بگردم در طواف

تا که روزی گردد این تن جامه و احرام خویش

بر نمی گردم دگر از کیش و آئین بدیع

تا چو منصورم کنندم بر نخ اعدام خویش

باز گو درد درون را باصر ارمن محرمم

من به گوش دل سپارم ناله و آلام خویش

باقر رمزی باصر
شهسوار پائیز 1393