ماه من ........ باقر رمزی باصر

ماه من ........

پیر بگفتا که دوست فصل جوان رفتنی ست

خنده دندان نما از دل و جان رفتنی ست

تکیه به نامحرمان گر بزنی کافری ست

تکیه مکن بر غرور دور زمان رفتنی ست

کور عصا دار را ار که بگیری عصا

عزت و نوش و طرب یار بدان رفتنی ست

حرف و کلام از ادب می جهد از کام ما

ورنه همین آبرو با دو زبان رفتنی ست

چرخ زمان را نگر دیده فرو می نبند

سیم و زر و تاج و تخت همچو شهان رفتنی ست

همچو بلالم زمان کرده مرا رو سیه

لیک بماند بلال صوت اذان رفتنی ست

عاقبت ای ماه من ره به کجا برده ای ؟

آ که ز خاک پی ات باد و خزان رفتنی ست

سلسله طره ات برده مرا بر طواف

باز بیا باز بین پای دوان رفتنی ست

باقر رمزی باصر